Znamiona śmierci

Wczesne zmiany pośmiertne:

  • Plamy opadowe (łac. livor mortis sinobordowe zabarwienie powłok ciała, pojawiające się na skutek przemieszczania się krwi do naczyń krwionośnych w najniżej położonych partiach,  zgodnie z grawitacją (3-10 h po śmierci)
  • Stężenie pośmiertne (łac. rigor mortis) – usztywnienie mięśni w wyniku ustania metabolizmu (pełne ok. 8h po śmierci)
  • Oziębienie zwłok (łac. algor mortis) – zależy od warunków pogodowych, ubrania i wagi zmarłego, w pierwszych godzinach temperatura spada o ok. 1° C/h
  • Wysychanie pośmiertne (łac. exsiccatio) – utrata wody, objawia się w postaci stwardnienia powłok skórnych
  • Bladość pośmiertna (łac. pallor mortis) – pojawia się niemal natychmiast po śmierci, spowodowana  ustaniem przepływu krwi przez naczynia włosowate.

Późne zmiany pośmiertne:

  • Autoliza – samostrawienie, proces rozkład tkanek i tworzących je komórek pod wpływem własnych enzymów (nawet kilka minut od zatrzymania krążenia, dalej postępuje)
  • Gnicie – rozpad tkanek spowodowany działaniem  bakterii gnilnych (12-24h)
  • Zeszkieletowanie – skutek postępującego rozkładu zwłok, polegający na całkowitym zniszczeniu części miękkich (5-10 lat do pozostania odtłuszczonych kości)

Zmiany pośmiertne utrwalające:

  • Strupieszenie – powstaje w wyniku utraty wody, co niweluje bakterie gnilne i znacznie ogranicza działanie enzymów – nie dochodzi do gnicia. Skóra staje się twarda i często ciemna, zachodzi w suchym i przewiewnym środowisku, przy wysokiej temperaturze
  • Przeobrażenie tłuszczowo-woskowe – powierzchnia ciała przybiera postać białoszarej, plastycznej masy, zwłoki są jednak dobrze zachowane. Następuje w wilgotnych i raczej chłodnych warunkach, przy niewielkim dostępie tlenu
  • Przeobrażenia torfowe – wygarbowanie powłok skórnych, demineralizacja kości. Notowane na zwłokach znajdujących się  w rowach torfowych i bagnach

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *